Den unge taterjenta Maria kjem bort frå følgjet sitt og hamnar på tukthuset. Her fortel ho historia om livet på landevegane, med familien og folket hennar, og med guten ho blei forelska i.
Ei ung taterjente er på flukt gjennom Trondheims gater. Byens vaktarar vil ha henne og folket hennar vekk frå byen. Maria kjem bort frå følgjet sitt og hamnar på tukthuset. Her fortel ho historia om livet på landevegane, med familien og folket hennar, og med guten ho blei forelska i.
Fange 59. Taterpige er eit sterkt portrett av ei ung jente som får livet snudd på hovudet. Dette er ein roman om lengt, vennskap, pågangsmot og kjærleik.
Aina Basso debuterer som vaksenbokforfattar med denne romanen.
Frå bokmeldingar
"Fengslande ... Eg får lyst til å flytte inn i boka til Aina Basso og aldri komme ut igjen. Suset av historia blafrar kring øyra heile tida, og vi kan la oss suge ned i dette djupet i oss sjølve der vi anar perspektivet av tid som er gått, og andre menneske som har levd."
Ingvild Bræin,
Dag og Tid
"Med stemningsfulle setninger lager Aina Basso sanserike tablåer, vakre stillbilder fra forgangen tid. Det korte og presise språket står seg godt sammen med de historiske tekstene ... mer enn å være en samvittighetsfull kronikør, gir hun oss snarere en essens av syttenhundretallets hverdag. Basso har funnet en form hun behersker godt og som hun forhåpentligvis vil utvikle videre."
Maria Årolilja Rø,
Adresseavisen
"Medrivende ... Forfatteren maner frem en virkelighet som beveger ... en fortelling med nerve og driv ... en drivende god roman"
Mona Ringvej,
Aftenposten
"Den poetiske fortellerstemmen er balansert og karakterene står i sentrum og levendegjøres som mennesker ... I kombinasjon med utdrag fra dokumenter som romanens handling løst bygger på, forsterkes inntrykket av en stødig forteller som skriver med rot i en historisk fortolket virkelighet. De korte kapitlene og bruken av presens gir fart og driv til et ellers poetisk og billedskapende språk, et vakkert nynorsk som lar fortiden tre levende frem i flotte observasjoner."
Gabriel Michael Vosgraff Moro,
Morgenbladet
"Ungjenta observerer kjenslevart, sanseleg og konkret og forfattaren formidlar kjenslene i eit avdempa og enkelt språk ... Språket [er] presist, poetisk og bildeskapande."
Kjetil Tandstad,
Sunnmørsposten